Celem projektu jest rozpowszechnienie przekonania, że osobista przemiana w stosunku do statusu posiadania jest kluczowe dla uratowania przed totatlnym kryzysem klimatycznym.
Nie możemy oczekiwać tylko od rządów i firm zmian – sami również musimy się zmienić. Problem kryzysu klimatycznego wynika z niezrównoważonego sposobu funkcjonowania gospodarek opartych na konsumpcyjnym modelu powiększania stanu swojego posiadania – bez jakichkolwiek ograniczeń, poza poziomem własnych finansów.
Dla większości ludzi pożądany jest stan posiadania większej ilości rzeczy, rzeczy nowszych, funkcjonalnych, większych mieszkań, etc. Taki stan rzeczy skutkuje olbrzymimi kosztami środowiskowymi ponoszonymi przez naszą Planetę.
Chciej mniej to nawiązanie do LESS IS MORE – powiedzenia jednego z największych architektów XX wieku
Projekt „Chcieć mniej” nawiązuje w swoich założeniach do hasła jednego z największych architektów XX wieku – Ludwiga Miesa van der Rohe „LESS IS MORE”. Architekt ten co prawda głosił idee minimalizmu w architekturze, tworząc często luksusowe i duże powierzchnie z minimalnym poziomem dekoracji, wyposażenia.
W naszych założeniach „chcieć mniej” to swego rodzaju oksymoron: zazwyczaj chcenie dotyczy powiększenia ilości rzeczy. Dzieci „chcą” kupna zabawki, dorośli „chcą” mieszkań, samochodów. My zachęcamy, by chcieć minimum. Rzadko kiedy „chcemy” pomniejszyć ilość tego, co posiadamy. Dzisiaj jednak pewne jest, że to, co zabierzemy dla siebie w naszych bogatych zachodnich społeczeństwach – odbieramy naszym własnym dzieciom.
„CHCIEĆ MNIEJ” to promocja życia lżejszego, bez obciążeń, bez przedmiotów, które nie są niezbędne do życia.
To promocja modeli wspólnego użytkowania rzeczy w zamian za ograniczanie ich wykorzystania przez zamykanie we własnej przestrzeni domu, ogrodu, mieszkania. To zachęta do naprawiania starych przedmiotów, raczej, niż kupowania nowych i wyrzucania starych na śmietnik.
To próba wytworzenia nowego spojrzenia na to, co jest „cool”, co jest modne a co jest powodem do wstydu i oznacza niszczenie środowiska naturalnego. Zamierzamy piętnować powiązanie ekskluzywności i nowości z ekologią i ochroną środowiska; żadne nowości nie mogą być bardziej ekologiczne niż odpowiedni szacunek do już istniejącej materii i odpowiednie obchodzenie się z nią.
Stare indiańskie powiedzenie mówi „Nie dziedziczymy ziemi po naszych przodkach – pożyczamy ją od naszych dzieci„
Chcemy zatrzymać się w tym biegu do posiadania większej ilości nowszych rzeczy, błyszczących, luksusowych, podbudowujących nasze ego, służących do pozycjonowania się w stosunkach społecznych opartych na konsumpcji.
Promujemy rozumienie, że wartość drugiego człowieka nie zależy od stanu posiadania, pozycji zawodowej, statusu materialnego, ubioru, mieszkania, samochodu. Wartość drugiego człowieka nie podlega ocenie w kategoriach materialnych.