W obszarze produkcji – Odpowiednia gospodarka materiałowa:
- Zmiany przepisów dotyczące odpowiedzialności producentów za produkowane materiały i przedmioty
- Narzucenie obowiązku projektowania urządzeń działających w skali kilkudziesięciu lat (minimum – 20 lat)
- Zobowiązanie producentów do odbioru odpadów lub pokrywania w kosztach odbioru odpadów, proporcjonalnie do wagi materiałów odpadowych, w tym opakowań, oraz ich składu materiałowego / chemicznego.
- Zobowiązanie do udzielania napraw serwisowych na swój koszt w okresie minimum 10 lat od sprzedaży nowego produktu.
- Zobowiązanie producentów do przejścia na odnawialne źródła energii; transformacji w zakresie samowystarczalności fabryk oraz odpowiedniego wyposażenia w rozwiązania zmniejszające obciążenie produkcji dla środowiska naturalnego.
- Wprowadzenie opłat środowiskowych przeznaczonych tylko i wyłącznie na rekonwalescencję środowiska naturalnego i skutków produkcji dla wszystkich produktów i usług luksusowych. Zastosowanie tego zalecenia wymaga wprowadzenia kategoryzacji produktów na przynajmniej 3 typu:
- dobra podstawowe, takie ja podstawowe produkty żywnościowe, sanitarne i medyczne
- dobra dodatkowe, takie jak sprzęty usprawniające życie w gospodarstwie domowym, sprzęt elektroniczny podstawowy (komputery, telefony komórkowe)
- dobra ekskluzywne, takie jak samochody wyższej klasy, gadżety służące zbytkowi, takie jak zegarki, wyższej klasy i rozmiarów komputery, telefony.
- Sugerowana jest również 4 kategoria na produkty najwyższego zbytku, takie jak jachty, samochody sportowe, systemy wyposażenia luksusowych domów, etc.
- Przygotowanie powyższych kategoryzacji musi rozróżniać podstawowe standardy życia ludzkiego, do którego przeciętny obywatel ma prawo bez ponoszenia opłat środowiskowych, od dóbr użytkowych, które ułatwiają życie na wyższym poziomie oraz od produktów zbytku, które nie są niezbędne do życia ani nie są usprawnieniem codzienności, a dotyczą jedynie zachcianek.
- Wprowadzone regulacje muszą uwzględniać różnice w wyjściowym stanie rozwoju gospodarczo-społecznego poszczególnych krajów. W szczególności uwzględniać musi prawa krajów słabo rozwiniętych do „nadrobienia” rozwoju o pewnych kosztach środowiskowych, którego kraje rozwinięte dokonały już w przeszłości, bez oglądania się na koszty środowiska.
- Ocena gospodarczo-społecznego rozwoju poszczególnych krajów oparta musi być na wskaźnikach dobrobytu, takich jak powierzchnia mieszkalna przypadająca na mieszkańca, stosunek mediany zarobków do kosztów podstawowego koszyka zakupowego, czy bieżące statystyki dotyczące standardów higieniczno-sanitarnych dla danych regionów. Uzupełniającymi danymi jest poziom sprzedaży dóbr podstawowych, użytkowych i luksusowych.
- Rozwiązania wymaga temat systemu handlu emisjami, w którym to systemie bogate kraje odkupują od biedniejszych krajów prawa do emisji. Prawa do emisji powinny wiązać się z realnym polepszeniem warunków życia, a nie przychodami rządów i sfer rządzących poszczególnymi sektorami gospodarczymi biednych krajów.